Samenvatting
Beschrijving
In 1984 ā lang vĆ³Ć³r de Eerste Golfoorlog ā reist Lieve Joris vier maanden door Saoedi-ArabiĆ«, de Emiraten, Qatar, Bahrein en Koeweit, landen die door de olierijkdom uit hun slaap zijn gekust. Zij ontmoet bedoeĆÆenen die hun tenten verruild hebben voor luxevillaās, eenzame studentes die Emily Dickinson lezen, jongemannen die in Amerikaanse autoās door de stad rijden maar niet weten waar naartoe. Twintig jaar later getuigt dit boek van een voorspellende kracht: de snelle ontwikkelingen in de Golf staan haaks op de traditionele familieverhoudingen, en meerdere Golf-Arabieren praten met bezorgdheid over het religieuze fanatisme dat aan de horizon gloort.
Over de auteur
Lieve Joris (Neerpelt, BelgiĆ«) is internationaal bekend als schrijfster van non-fictie boeken over de Arabische wereld, Afrika, Oost-Europa en China. BelgiĆ«'s vroegere kolonie Congo, waar haar grootoom missionaris was, is een terugkerend thema in haar oeuvre. In āTerug naar Congoā (1987), āDans van de luipaardā (2001) en āHet uur van de rebellenā (2006) pleegt zij āliteraire vivisectie op de geschiedenisā, zoals Maarten Asscher het in Ons Erfdeel noemde. āDe hoogvlaktesā (2008), waarin zij een voettocht door de onherbergzame heuvels van Zuid-Kivu beschrijft, is haar voorlopige afscheid van Congo.
Naast Afrika heeft de Arabische wereld altijd een grote aantrekkingskracht op haar uitgeoefend, getuige haar debuut āDe Golfā (1986), het boekenweekessay āEen kamer in Cairoā( 1991) en āDe poorten van Damascusā (1993), over haar vriendschap met de Syrische Hala.
In de verhalenbundel āMijn Afrikaanse telefooncelā (2010) komen Afrika, het Midden-Oosten en Oost-Europa samen.
Voor āOp de vleugels van de draakā dook zij onder in de wereld van Afrikanen en Chinezen die als kleine visjes achter de grote handelscontracten elkaars territorium binnenzwemmen.
In āTerug naar Neerpeltā (2018) keert Joris terug naar het Vlaanderen van haar jeugd en naar haar veelbelovende oudste broer Fonny, die gaandeweg ontspoorde.
Dit najaar verschijnt āHildekeā, waarin Joris de blik richt op haar jongere zus, die het downsyndroom had en na de dood van haar ouders onder de hoede kwam van haar broers en zussen. Opgroeien tussen die twee āuitersten van menselijk tekortā in een woelig gezin van negen zijn erg bepalend geweest op haar weg de wereld in.
Jorisā werk werd in acht talen vertaald. Haar boek āDe melancholieke revolutieā (1990) werd bekroond met de HenriĆ«tte Roland Holst-prijs, Mali Blues (1996) met de Cultuurprijs van de Vlaamse gemeenschap en de Franse Prix de lāAstrolabe, āDe hoogvlaktesā (2008) met de Franse Prix Nicolas Bouvier, āOp de vleugels van de draakā met de Bob den Uyl Prijs. Frankrijk benoemde haar in 2010 tot Ridder in de Orde van Kunst en Letteren. In 2014 ontving zij de Spiegelprijs voor haar hele oeuvre. āTerug naar Neerpeltā werd bekroond met de publieksprijs Confituur Boekhandels en genomineerd voor de BookSpot Literatuurprijs Non-fictie.
