Sardinië

Stel je voor eindeloos bochtige wegen met nét voor de haarspeld inhalende Italianen, schitterende uitzichten over de grillige, witte, rotsachtige bergen, met dicht maquis (jeneverbes) begroeide klippen en daar in de diepte ergens (èèèèè) het meeste transparante water dat je je kunt voorstellen in alle tinten blauw, tussen de struiken door huppelende langharige moeflons met tinkelende bellen en dan ineens ....... een stadje met op een pleintje druk gesticulerende Sardijnen en voor óns een cappuccino! Het einde!

Op zoek naar een café waar we de damesfinale Roland Garros konden zien (de Italiaanse Schiavone zou haar slag slaan) liepen we Mario tegen het lijf in Nuoro, een stad in mid oost Sardinië. Deze Mario bleek bevriend te zijn (ik geloof hem!) met Marcello Fois, schrijver van literaire detectives als 'Immer dierbaar'. Een fijn, klein boekje met een geweldige sfeertekening van het Sardinië aan het eind van de negentiende eeuw. Boeren, herders, bruiloften, overspel, moord, geestelijken en niet te vergeten een liefdesverhaal. Waar je ook bent, je kan de plantjes in het landschap ruiken, de moeder van de beklaagde in haar taaltje horen jammeren, je met met de mooie, trotse Zenobi in het Nuorese land verstoppen.

Zie ook Boeken met stip voor Milena Agus, 'Huis aan de Via Manno'

Standbeeld van een boeddah. Met regelmaar een land in de schijnwerpers!

Website gemaakt door Vierkante Meter