Halal liefde
Reisverhaal geschreven door Mark WeeninkZe zeggen wel eens dat de liefde van de man door de maag gaat. Hier in Iran moet het eten dan wel 'halal' zijn, dat wil zeggen op islamitische wijze bereid en wel kippen-, rund- of lamsvlees (lekker!;-)), maar geen varkensvlees, want dat is onrein. Alcohol is ook uit den boze. Zelfs wijn is niet verkrijgbaar, terwijl het toch een Iraanse stad is die haar naam gaf aan een bekende en lekkere druivensoort: Shiraz. Deze stad, gelegen in het zuiden van Iran, staat bekend als de stad van de liefde.
Hoewel het als buitenstaander niet makkelijk is om iets mee te krijgen van de liefde in Iran (zeker als man alleen), heb ik toch een indruk gekregen. Bij gebrek aan gelegenheden als disco's en barren en gezien het feit dat onderwijs meestal gescheiden is, zoeken de jongens en meisjes elkaar meestal op in het openbaar: op straat en in het park wordt volop geflaneerd en geflirt. Jongens met haar stoer in een vetkuif, meisjes kuis met een hoofddoek en een beetje (veel) make-up. Ik zie een jongen stiekem gluren naar een meisje wier haar onder de hoofddoek vandaan komt. Ze voelt de ogen van de jongen prikken en herschikt de lap doorschijnende stof, die mooi afgewerkt is met glitters.
Het niet bedekken van het haar is strafbaar voor vrouwen, wat inhoudt dat ze mee naar het politiebureau moeten of ze krijgen een boete. Je ziet dan ook werkelijk geen een vrouw zonder. Van conservatieve (zwart, veel bedekkende ni qaab) tot 'progressievere' (doorschijnende, versierde) hoofddoeken, het hele spectrum is vertegenwoordigd. Soms steekt er - heel gewaagd - een paardenstaart uit onder de hoofddoek. Een bordje op Teheran Mehrabad international airport wijst iedereen nogmaals op het waarom van de hoofddoek: "Dear ladies: ni qaab is like a nacre, and the woman is the pearl inside". De vrouw als parel. Zo'n parel is de knappe Masume, een jonge Iraanse vrouw van 26 jaar. Ze gaat vrij westers gekleed, dat wil zeggen: spijkerbroek, kleurig shirt (tot over de kont, natuurlijk) met lange mouwen, een fleurige hoofddoek en flink wat make-up. Ik vraag haar hoe de Iraanse vrouwen zijn. "Ze zijn heel loyaal aan hun man", antwoordt ze. Dat mag ik natuurlijk graag horen. Ik vraag hoe het andersom zit. Haar antwoord is wat vaag. Ben je single of getrouwd? Die vraag krijg je als toerist regelmatig. Zoiets als het hebben van een vriend(in), kan hier niet echt. Dat is natuurlijk niet halal, haha. 'Zondaar', hoor je ze bijna denken.
Wanneer ik Masume uitleg dat samenwonen geen enkel probleem is in Nederland, lacht ze quasi schaapachtig. "And also have sexual behaviours?", vraagt ze. Mijn bevestigende antwoord leidt tot ongeloof en ontzetting. Over het homohuwelijk ben ik maar niet begonnen. Dat is vast ook niet halal. Wel halal is Reza, een aardige, ietwat gezette jongeman van 25 jaar. Twee jaar geleden is hij getrouwd en binnenkort gaat het stel op pelgrimstocht naar Mekka, de ultieme droom van iedere moslim. Op mijn vraag hoe hij zijn vrouw ontmoet heeft, antwoordt hij: "Mijn ouders waren op een feest van vrienden en daar zagen ze een meisje. Ze vonden haar wel iets voor mij. Ik ben toen met mijn ouders bij haar familie op bezoek geweest. Daarna heb ik nog een aantal keer met haar afgesproken, om over belangrijke dingen te praten. Over hoe je in het leven staat en zo. Het bleek dat we goed bij elkaar pasten en toen zijn we getrouwd." Dat jongeren elkaar tegenwoordig op de universiteit ontmoeten, vindt hij maar niets. "Dan weet je helemaal niet of de families bij elkaar passen."
Nederland en Iran, twee werelden apart. Je mag geen appels met peren vergelijken. Net als het eten is ook de liefde aan bepaalde, ongeschreven regels gebonden. De Nederlandse moraal is hier ondenkbaar, niet halal. Stel je voor. Dat zou parels voor de zwijnen zijn. En dat is natuurlijk vloeken in de moskee.
< Terug naar alle ingezonden reisverhalen
